Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που όταν τις βλέπεις γραμμένες μετά από χρόνια σκέφτεσαι ότι μάλλον έχει γίνει κάποιο λάθος. 5 Οκτωβρίου 2006 (πατώντας εδώ το πρώτο άρθρο). Πώς γίνεται να έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε;

Τότε το internet ήταν ακόμη μια αρκετά διαφορετική ιστορία. Τα sites δεν ήταν αυτά που είναι σήμερα, τα social media ουσιαστικά δεν υπήρχαν όπως τα γνωρίζουμε και το να υπάρχει ένα ελληνικό site αποκλειστικά για το squash δεν ήταν ακριβώς επιχειρηματική ευκαιρία που θα έβαζε κάποιον σε σκέψεις για επενδύσεις. Ήταν περισσότερο μια ιδέα που έπρεπε να γίνει πράξη επειδή κάποιος πίστευε ότι το άθλημα άξιζε να έχει τη δική του φωνή.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το Squash.gr.

Είκοσι χρόνια αργότερα, υπάρχει κάτι που αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε νούμερο επισκεψιμότητας ή οποιαδήποτε στατιστική. Το Squash.gr είναι το μοναδικό εξειδικευμένο μέσο ενημέρωσης του ελληνικού squash που βρίσκεται σταθερά εκεί όλα αυτά τα χρόνια. Δεν εμφανίστηκε για μια περίοδο, δεν σταμάτησε όταν το ενδιαφέρον μειώθηκε, δεν περίμενε να γίνει κάτι μεγάλο για να γράψει γι’ αυτό. Συνέχισε να υπάρχει.

Και αυτό σημαίνει ότι, με έναν τρόπο, το Squash.gr έχει γίνει μέρος της ιστορίας του ίδιου του ελληνικού squash.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Άλλαξαν οι αθλητές, οι διοργανώσεις, τα γήπεδα, ο τρόπος που παρακολουθούμε έναν αγώνα, ο τρόπος που γράφεται και διαβάζεται μια είδηση. Άλλαξε και το ίδιο το squash. Έγινε Ολυμπιακό άθλημα, απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία και σήμερα βρίσκεται μπροστά στην πρώτη του Ολυμπιακή συμμετοχή, στο Los Angeles 2028.

Στην Ελλάδα, όμως, υπάρχουν πράγματα που μοιάζουν ύποπτα ίδια.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της εικοσαετίας.

Το Squash.gr ξεκίνησε για να καταγράφει την πορεία του ελληνικού squash. Και αυτό προσπάθησε να κάνει όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να κοιτάζει μόνο τα μεγάλα ονόματα και τις μεγάλες επιτυχίες. Ήταν και παραμένει δίπλα στους αθλητές και στις αθλήτριες του ελληνικού squash, από τον πρωταθλητή μέχρι το παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα σε ένα Πανελλήνιο ή ένα junior τουρνουά.

Και κυρίως ήταν εκεί όταν έπρεπε να είναι.

Στις Εθνικές ομάδες, στις μεγάλες και στις μικρότερες διοργανώσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με ζωντανές μεταδόσεις, ρεπορτάζ, αποτελέσματα, φωτογραφίες, ειδήσεις και ό,τι μπορούσε να δώσει μια εικόνα από την προσπάθεια των Ελλήνων αθλητών. Από τα Βαλκανικά και τα Ευρωπαϊκά μέχρι τις διεθνείς διοργανώσεις όπου υπήρχε ελληνική συμμετοχή.

Γιατί το ελληνικό squash δεν αποτελείται μόνο από δύο-τρία ονόματα που είναι πιο εύκολο να βρεθούν στην πρώτη σελίδα. Αποτελείται από πολλούς αθλητές και αθλήτριες που ταξιδεύουν, πληρώνουν από την τσέπη τους, προπονούνται, χάνουν μαθήματα ή δουλειές, παίζουν ένα παιχνίδι σε κάποια γωνιά της Ευρώπης και την επόμενη μέρα επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους. Και όλοι αυτοί έχουν δικαίωμα να υπάρχει κάπου η προσπάθειά τους.

Αυτό προσπάθησε να κάνει το Squash.gr. Να μη γράφει μόνο για τους νικητές, αλλά για το ελληνικό squash.

Στην πορεία κατέγραψε τις επιτυχίες του, τις καλές στιγμές, τις αποτυχίες, τις προσπάθειες ανθρώπων που έβαλαν χρόνο και χρήμα για να κρατήσουν το άθλημα ζωντανό. Κατέγραψε όμως και κάτι ακόμη: πόσο δύσκολο είναι να προχωρήσει ένα άθλημα όταν προσπαθεί να μεγαλώσει χωρίς τις δικές του σταθερές βάσεις.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο θέμα που, είκοσι χρόνια μετά, παραμένει ανοιχτό.

Το ελληνικό squash εξακολουθεί να μην έχει τη δική του ανεξάρτητη ομοσπονδία.

Δεν είναι θέμα ονομασίας ούτε κάποια εμμονή με το αν θα γράφει κάπου «ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης». Είναι θέμα του ποιος αποφασίζει για το άθλημα, ποιος σχεδιάζει το μέλλον του, ποιος έχει την ευθύνη για τις εθνικές ομάδες, τα πρωταθλήματα, τα juniors, τους προπονητές, τους διαιτητές, τα σωματεία, τις διεθνείς διοργανώσεις και, τελικά, για το πού θέλουμε να βρίσκεται το σκουός σε πέντε ή δέκα χρόνια.

Και φυσικά όλα αυτά έχουν άμεση σχέση με τα γήπεδα.

Γιατί το γήπεδο δεν είναι μια λεπτομέρεια της ανάπτυξης. Είναι η ίδια η ανάπτυξη.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει γήπεδα να κλείνουν, εγκαταστάσεις που υπήρχαν επί δεκαετίες να χάνονται και νέες εγκαταστάσεις να δημιουργούνται κυρίως χάρη στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Κάποιος επενδύει, κάποιος βρίσκει έναν χώρο, κάποιος πληρώνει και φτιάχνει ένα ή δύο γήπεδα και όλοι χαιρόμαστε. Και δικαίως. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να είναι εθνικός σχεδιασμός.

Ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει ανάπτυξη στο Excel. Χρειάζεται γήπεδο. Και χρειάζεται να ξέρει ότι σε αυτό το γήπεδο θα υπάρχει αύριο.

Το ελληνικό squash έχει ιστορία πολλών δεκαετιών. Έχει πρωταθλητές, έχει αθλητές που έφτασαν σε υψηλές θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης, έχει συμμετοχές και διακρίσεις σε Βαλκανικά και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, έχει ανθρώπους που έπαιξαν την εποχή που το άθλημα στην Ελλάδα ήταν ακόμη πολύ μικρότερο από σήμερα. Υπήρξαν περίοδοι που οι Εθνικές ομάδες στάθηκαν απέναντι σε πολύ μεγαλύτερες χώρες και πέτυχαν σημαντικές διακρίσεις. Το Squash.gr έχει καταγράψει αρκετές από αυτές τις στιγμές και, αν μη τι άλλο, η ιστορία υπάρχει.

Αυτό που λείπει είναι η συνέχεια και ο σχεδιασμός που θα κάνει αυτές τις στιγμές περισσότερες και όχι απλώς ωραίες αναμνήσεις.

Και εδώ ίσως βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση. Το squash στην Ελλάδα υπάρχει από παλιά. Έχει ιστορία από τη δεκαετία του ’60, έχει περάσει από καλές και κακές εποχές, έχει βγάλει αθλητές και έχει δημιουργήσει ανθρώπους που εξακολουθούν να ασχολούνται με το άθλημα δεκαετίες αργότερα. Κι όμως, είκοσι χρόνια μετά την έναρξη του Squash.gr και πάνω από έξι δεκαετίες από τότε που το άθλημα έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα, ακόμη συζητάμε τα βασικά.

Πώς θα αποκτήσουμε περισσότερα γήπεδα; Πώς θα οργανώσουμε καλύτερα τα πρωταθλήματα; Πώς θα στηρίξουμε τις Εθνικές ομάδες; Πώς θα δημιουργήσουμε πραγματική ανάπτυξη στα juniors; Πώς θα αποκτήσουμε περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις; Πώς θα αποκτήσει το squash τη δική του θεσμική υπόσταση;

Το 2006 αυτές ήταν δύσκολες ερωτήσεις.

Το 2026 είναι λίγο πιο δύσκολο να βρεθεί δικαιολογία.

Μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια το Squash.gr προσπάθησε να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει ένα αθλητικό μέσο: να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται το ελληνικό squash. Να γράφει όταν υπάρχει κάτι καλό, να αναδεικνύει ανθρώπους και αθλητές που αξίζουν, να βρίσκεται στα γήπεδα, να ταξιδεύει όπου υπάρχει ελληνική παρουσία και, όταν χρειάζεται, να λέει και το δυσάρεστο.

Δεν είναι πάντα ευχάριστο να γράφεις ότι ένα πρωτάθλημα δεν έγινε, ότι ένα γήπεδο έκλεισε ή ότι μια ευκαιρία χάθηκε. Αλλά αν γράφουμε μόνο όταν σηκώνουμε κύπελλα, κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει κανείς για να μας διαβάζει.

Άλλωστε, το σκουός δεν χρειάζεται άλλη μία ωραιοποιημένη εικόνα. Χρειάζεται σχέδιο.

Χρειάζεται ανθρώπους που να αποφασίζουν για το άθλημα με μοναδικό κριτήριο το άθλημα . Χρειάζεται σωματεία που να έχουν πραγματική φωνή. Χρειάζεται εθνικό σχεδιασμό και όχι λύσεις της τελευταίας στιγμής. Χρειάζεται γήπεδα και πρόσβαση στα γήπεδα. Και χρειάζεται, επιτέλους, να ανοίξει σοβαρά η συζήτηση για μια ανεξάρτητη Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης.

Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν όλοι σε όλα. Στον αθλητισμό άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει ούτε μέσα στην ίδια ομάδα. Είναι όμως απαραίτητο να συμφωνήσουμε σε κάτι πολύ απλό: ότι το σκουός πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει για το μέλλον του και να έχει τα εργαλεία για να το κάνει.

Είκοσι χρόνια μετά, λοιπόν, το Squash.gr δεν έχει λόγο να κάνει απλώς μια τούρτα γενεθλίων και να τελειώσει εκεί η ιστορία. Έχει λόγο να κοιτάξει πίσω, να χαμογελάσει με μερικά πράγματα που έγιναν, να θυμηθεί ανθρώπους που πέρασαν από τα courts και να αναρωτηθεί κυρίως για εκείνα που δεν έγιναν.

Γιατί το πραγματικό στοίχημα δεν είναι τι θα γράψει το Squash.gr στα 20 του.

Είναι τι θα γράφει στα 30.

Θα μιλάμε ακόμη για την ανάγκη μιας ανεξάρτητης ομοσπονδίας; Θα ψάχνουμε ακόμη πού υπάρχει διαθέσιμο court; Θα μετράμε ποια γήπεδα έκλεισαν και ποια άνοιξαν; Θα συζητάμε ακόμη για το πώς θα γίνει πραγματική ανάπτυξη;

Ή θα κοιτάμε πίσω σε αυτή την εικοσαετία και θα λέμε ότι κάπου εκεί, μετά το 2026, το ελληνικό squash αποφάσισε επιτέλους να οργανωθεί διαφορετικά;

Το 2006 κανείς δεν μπορούσε να ξέρει πού θα βρισκόταν το Squash.gr είκοσι χρόνια αργότερα.

Τώρα ξέρουμε όμως κάτι άλλο. Τα επόμενα δέκα χρόνια δεν χρειάζεται απλώς να τα καταγράψουμε.

Χρειάζεται να τα αλλάξουμε.